Vanaf nu zal ik terug de pen oppakken. Iets wat ik altijd graag heb gedaan. En waarom dus niet blijven doen. Ik zal op mijn manier mijn belevenissen vertellen. Soms serieus, soms grappig, soms minder grappig. Mijn sarcasme zal zeker niet ontbreken. Veel leesplezier......

05/03/2011

Whereabouts

Ondertussen kent iedereen wel de whereabouts. Maar toch even voor de niet kenners. Whereabouts is een systeem dat topsporters moeten invullen en doorgeven aan de dopingautoriteit. We moeten invullen waar en wanneer we ergens zijn zodat ze ons thuis of ergens anders kunnen controleren. Dit is een heel gedoe als wielrenster. Je moet namelijk 3 maanden vooraf aangeven waar je uithangt. En dat weet ik dus niet. Dus vul ik altijd in dat ik thuis ben. Dan pas ik dat aan als ik weet waar ik zal slapen. En dat veranderen kost dus erg veel tijd. Heel veel extra administratie. Maar voor het goede doel. Want ik ben namelijk erg anti doping. En ik ben voorstander van de thuiscontroles. Dus vulde ik een jaar lang braaf mijn whereabouts in, en wachtte ik af tot bij mij om half 7 de bel zou gaan. Maar die ging nooit. Raar! Ik had toch echt bericht gekregen dat ik in de zogenaamde testingpool zat en braaf moest invullen. Want als ik dat niet deed zouden er sancties komen. En ja, als sporter wil je niet een slechte naam krijgen door slechte administratie.
Maar zoals ik al schreef. Er kwam nooit iemand. Ik bleek hierdoor zo geïrriteerd, dat ik waarschijnlijk de eerste sporter ben die een brief stuurde naar de dopingautoriteit om te vragen wanneer ze nu eens kwamen controleren. Ik had natuurlijk allang uitgezocht dat de Nederlandse autoriteit niet in België mocht testen. Maar dan nog, ze kunnen dat uitbesteden aan de Vlaamse gemeenschap. Dit vermeldde ik dan ook in mijn brief. Het mag toch niet zo zijn dat ik een jaar lang whereabouts moet invullen, stress heb als ik het vergeten ben, voor niets? Dan vul ik het liever niet in.
Ik verstuurde de mail op de 15e februari en je raad het al. Binnen de week ging ook bij mij de bel en mocht ik dan eindelijk mijn plasje afleveren aan de dopingcontroleur. Met een grote glimlach en veel binnenpret.
Ik ben heel waarschijnlijk één van de weinige sporters die ooit heeft gevraagd om een controle. Maar het was puur en alleen een principe kwestie. Nu maar hopen dat ik geen slecht Spaans vlees heb gegeten op de stage……

Verkenningen

Ik doe altijd verkenningen van belangrijke wedstrijden. Dit om eens de slechte stukken te inspecteren en aan te voelen. Daarnaast ook om al eens dat gevoel op te snuiven. Tijdens een verkenning waan ik mij namelijk al een beetje in de wedstrijd.
Ik visualiseer de wedstrijd, zie het volk staan, hoor ze roepen terwijl ik de weg onder mijn wielen door zie gaan. Ik voel de kasseien aan, zoek de juiste lijnen. Voel hoe mijn fiets reageert, hoe ik moet beantwoorden. Ik kom al helemaal in de juiste “flow”. En deze probeer ik aan te houden tot de wedstrijddag. Ik ga lekker in mijn coconnetje en verblijf daar. Als ik aan het verkennen ben, en ik ben de wedstrijd aan het visualiseren in mijn hoofd is het altijd erg grappig te zien dat mijn hartslag op mijn metertje gaat stijgen. Zelfs mijn fysiek werkt mee om de juiste spanning te vinden en te voelen. Ik heb dit nodig, een ander vind dit verschrikkelijk. Voor iedereen een eigen keuze natuurlijk.
Vandaag heb ik maar weinig tijd. Daarnaast moet ik herstellen van mijn zware stage en dus doe ik een mini verkenning. Deze is nog intenser omdat ik alleen die punten ga verkennen die het peloton angst aan kunnen jagen. Daar waar de kansen liggen. Daar waar het kan gebeuren. Daar waar het allemaal om draait. Ik kijk er alweer naar uit. Even al helemaal op naar zaterdag en stiekem al een beetje naar 3 april…..

19/02/2011

Dank u papa.....

Ik probeer zoveel mogelijk uit het leven te halen. Op alle vlakken. Dat is natuurlijk onmogelijk. Want je moet nu eenmaal als je veel van het ene neemt veel van het andere laten. Dat is dan ook weer een bewuste keuze. Ik ben ondertussen 32 jaar en ga richting de 33. Vind ik helemaal niet erg. Maar het besef van de waarde van het leven is ondertussen wel gearriveerd.

Door mijn leven als wielrenster kan ik natuurlijk stiekem een beetje meer genieten van al het mooie in de wereld. Door mijn vele stages kan ik tijdens de lange dagen op de fiets genieten van mooie natuur en plaatsen waar een ander misschien nooit komt. Ik zie misschien meer dan een ander, maar dat komt gewoon omdat ik er meer op let en probeer van te genieten. Ik weet heel goed dat niets vanzelfsprekend is.

Dit besef kwam er nu ruim 2 jaar geleden. Terwijl ik in de bloei van mijn leven zat was mijn vader erg ziek. Ik ging toen zeker nog deels door het leven met oogkleppen op. Het leven was vanzelfsprekend, kwam, en ging voorbij. Mijn vader had kanker. Ik moet daar niets over schrijven. De rotziekte komt veel voor en bijna iedereen heeft er al wel eens mee te maken gehad.
Mijn vader was ook dapper. Hij voelde al snel wat het inhield en besloot zoveel mogelijk nog van het leven te genieten. Tripjes naar Duitsland terwijl het al lastig was. Toch komen kijken naar mijn Nederlands Kampioenschap toen het eigenlijk niet meer ging. Voetbal tv aanschaffen toen hij al die andere dingen niet meer kon doen. Een vorm van genieten van het leven. Mijn vader gaf niet snel op genoot van alle kleine en soms microscoop kleine dingen in het leven. Tot nu toe was dat 1 van mijn grootste levenslessen. Geniet van alles en verbijt alle pijn tot je erbij neervalt.
Dit klinkt als een zware tekst. Maar voor mij is dit het niet. Het leven zonder mijn vader is niet leuk. Ik mis hem en denk altijd aan hem. Maar hij gaf mij het vermogen meer van het leven te zien en meer van het leven te genieten dan eerst. Elke dag op de fiets geniet ik nu. Pijn is fijn en de wereld is een geweldig mooie plaats. Dank u!!

11/02/2011

Winteren

Het is en blijft een verschrikkelijk klimaat waar wij in moeten wonen hier in Belgie. Is er geen regen, dan is er wind. Is er geen wind dan ligt er 30 cm sneeuw. Als wielrenster niet echt ideaal om je uren in te maken. Ik vind op de hometrainer rijden helemaal niet erg. Maar na 5 sessies in 1 week ben ik het wel een beetje zat.
Nu heb ik dus het geluk dat ik in de Nederlandse Topsportselectie zit. Ja mensen ik ben nog altijd Nederlandse. Je moet je hiervoor wel eerst selecteren. Een reeks goede prestaties in de wereldbeker of wedstrijden bergop zijn voldoende. Het grote voordeel van in de Topsportselectie zitten is dat je heel veel mee mag op stage. Stage houdt in; Bij voorkeur naar een warm land waar bergen zijn en de regenkansen minder dan 15%. Anders valt het land direct af. Het is even zoeken maar onze bondscoach, Johan Lammerts kan er wat van. In December verbleven we 2 weken in 30+ in Zuid Afrika! Puf puf warm hoor! En in Januari mochten we ons 10 dagen uitleven in 25+ op Gran Canaria. Wat een opgaves! Hard trainen in perfecte omstandigheden. Nu het seizoen eraan komt ga ik eindelijk ook eens met mijn team op stage. We gaan wel niet naar de super warmte omdat de shock anders te groot is met de eerste wedstrijden. Van 30 graden naar 3 graden is toch even aanpassen. Dus kiezen we voor de Spaanse kust. Als ik de voorspellingen mag geloven toch 16 graden en 15 % regenkansen. Even weer lekker uutjes maken zonder 3 jassen aan, geen hometrainers en tussen mijn gezellige ploeggenootjes! Ik kijk er alweer naar uit! Dat die winter zijn tas ook eens pakt en vertrekt. Maar dan natuurlijk niet naar Spanje..........